Marokkaanse christenen eisen eigen huwelijksrecht: ‘We worden gedwongen islamitische procedures te volgen’

Vier maanden voor de parlementsverkiezingen van 2026 stuurde de Union of Moroccan Christians een open brief aan politieke partijen in Marokko. De organisatie vraagt partijen om niet-moslimminderheidsrechten op te nemen in hun verkiezingsprogramma’s. De eisen zijn concreet: een eigen juridisch kader voor huwelijk, scheiding en erfenis, aparte begraafplaatsen en volledige godsdienstvrijheid.

Islamitisch huwelijk als enige weg naar burgerlijke status

Het knelpunt zit in de Moudawwana, de Marokkaanse familiewet die volledig op islamitisch recht is gebaseerd. Voor niet-moslim Marokkanen bestaat geen equivalent. Wie als christen wil trouwen, stuit op een administratieve muur.

“Velen zijn verplicht islamitische huwelijksprocedures te volgen om een burgerlijke staat te verkrijgen en hun kinderen op school in te schrijven,” zei Adam Rbati, voorzitter van de Union of Moroccan Christians. “Daarom vragen wij om erkenning van kerkelijk huwelijk of een burgerlijk alternatief.”

Dit is geen marginale kwestie. Zonder erkend huwelijk hebben kinderen juridisch gezien geen aantoonbare familiestatus. Dat werkt door in schoolinschrijving, erfrechtprocedures en voogdij. De Union noemt dit “administratieve onduidelijkheid”. In de praktijk betekent het dat christelijke Marokkanen voor burgerlijke zaken afhankelijk zijn van een religieus systeem waar ze niet bij horen.

Begraven en bidden zonder juridische grond

Naast het huwelijksrecht vraagt de Union om aparte begraafplaatsen voor niet-moslims. Ondanks de aanwezigheid van een substantiële christelijke gemeenschap worden christelijke Marokkanen volgens Rbati nog steeds veelal begraven op islamitische begraafplaatsen. De organisatie vraagt om “waardigheid voor de overledene” en minder administratieve last voor nabestaanden.

Op het gebied van godsdienstvrijheid wijst de Union op de situatie rond ongereguleerde huiskerken. In de Casablancaanse wijk Hay Al Farah grepen autoriteiten in om te voorkomen dat sub-Saharaanse christenen gehuurde ruimtes gebruikten voor gebedsbijeenkomsten. De Union wil dat plaatsen van eredienst wettelijke bescherming krijgen en niet langer in een grijs gebied opereren.

Verkiezingen als politiek moment

Rbati positioneert de timing bewust. “De verkiezingen van dit jaar, naast grote internationale ontwikkelingen en de grootschalige infrastructuurprojecten in Marokko, maken het noodzakelijk dat politieke partijen minderheidskwesties opnemen in hun programma’s.” Hij zegt dat dit een nieuw model zou neerzetten voor politieke partijen in Noord-Afrika.

De open brief ging naar meerdere partijen, waaronder conservatieve. De Union vraagt om reacties die de zorgen weerspiegelen van alle minderheden, niet alleen christenen.

Rbati benadrukt dat de eisen “primair humanitair van aard” zijn. “Wij roepen Marokkaanse politieke partijen op het voortouw te nemen, wetgeving voor te stellen, zorgen aan te kaarten in het parlement en acceptatie van verschil en samenleven in de Marokkaanse samenleving te bevorderen.”

Geen officiële cijfers, wel een levende gemeenschap

Marokko telt geen officiële statistieken over het aantal christelijke staatsburgers. Naast de historische joodse minderheid is er een gemeenschap van katholieken, protestanten en evangelische christenen, en ook Marokkanen die zich identificeren als bahá’í. Over exacte aantallen bestaat geen overheidscijfer.

Of de aangeschreven partijen de brief beantwoorden, en hoe, wordt de eerste meetlat voor hoe serieus het debat over religieuze diversiteit in Marokko wordt genomen.