Van plek 95 naar plek 7: hoe Marokko het wereldvoetbal veroverde

Nog geen week voor de aftrap van het WK 2026 bereikt het Marokkaanse elftal de zevende plek op de FIFA-wereldranglijst. In september 2010 stond Marokko nog op plek 95 van de FIFA-wereldranglijst. Geen WK in zicht, geen grote namen, geen verhaal. Gewoon een land dat langzaam wegzakte in de mondiale middenmoot. Tien jaar later staat datzelfde land zevende op de wereld — boven Nederland, boven België. Hoe dat gebeurde, is geen toeval. Het is een verhaal.

1994: het prille begin van een droom

De FIFA-wereldranglijst werd in 1993 geïntroduceerd. Marokko stond in de beginjaren ergens in de subtop van Afrika, maar nog ver verwijderd van de mondiale elite. Het land had al wel voetbalgeschiedenis geschreven: op het WK 1986 in Mexico werd Marokko het eerste Afrikaanse land dat de groepsfase overleefde, na een fraaie groep met zeges op Portugal en Polen. Maar op de ranking vertaalde dat historisch besef zich nog niet in harde punten.

In 1993 en 1994 schommelde Marokko tussen plek 30 en 50. Respectabel voor een Afrikaans land, maar wereldwijd gezien nog anoniem.

1998: Hadji, Bassir en de hoop van een generatie

De aanloop naar het WK 1998 in Frankrijk was voor veel Marokkanen een feest op zich. De ploeg van bondscoach Henri Michel beschikte over een van de meest getalenteerde generaties die het land ooit had voortgebracht. Mustapha Hadji, spelmaker van wereldklasse die later zou uitblinken bij Aston Villa en Deportivo La Coruña. Salaheddin Bassir, de gevreesde spits van Deportivo. Youssef Chippo, Noureddine Naybet: namen die bij elke Marokkaan van een bepaalde generatie onmiddellijk een glimlach oproepen.

Voor het toernooi stond Marokko rond plek 10 à 12 op de FIFA-ranking, destijds een van de hoogste noteringen ooit. De verwachtingen waren hooggespannen. En het toernooi begon ook veelbelovend: Marokko speelde gelijk tegen Noorwegen maar werden uitgeschakeld in de laatste wedstrijd ondanks winst op Schotland. Marokko verliet het toernooi met een bittere nasmaak, ondanks de beste resultaten ooit op dat moment.

De jaren 2000 – 2014: de donkerste dagen

Na het WK van 1998 volgde een relatief stille periode. Marokko kwalificeerde zich wel voor het WK 2002 in Japan en Zuid-Korea, maar presteerde er teleurstellend: drie duels, geen punt, vroeg naar huis. Op de ranking zakte de ploeg steeds meer, terwijl andere Afrikaanse landen opkwamen. Senegal haalde in 2002 de kwartfinale. Nigeria werd steevast hoger aangeslagen. Marokko moest toekijken hoe anderen de aandacht opeisten.

De jaren 2000 waren wisselvallig. Kwalificaties voor de Afrika Cup werden afgewisseld met teleurstellingen. Geen WK in 2006, geen WK in 2010. Marokko zakte steeds verder weg op de FIFA ranking tot een dieptepunt op september 2010: plek 95 op de wereldranglijst.

2014–2018: voorzichtig herstel

Onder wisselende bondscoaches begon Marokko langzaam te klimmen. De kwalificatie voor het WK 2018 in Rusland gaf een nieuwe impuls. Met namen als Medhi Benatia — Juventus-verdediger en aanvoerder — en Hakim Ziyech, de creatieveling die bij Ajax naam zou maken, begon de ploeg er weer als een serieuze voetbalnatie uit te zien.

Op het WK 2018 zelf liep het opnieuw stroef: uitgeschakeld in de groepsfase, ondanks respectabele optredens. Maar de ranking steeg wel gestaag richting plek 40 à 45. De fundamenten werden gelegd.

2022: de halve finale die alles veranderde

Dan komt het moment dat iedere Marokkaan zich herinnert. Het WK 2022 in Qatar. Bondscoach Walid Regragui, pas enkele weken voor het toernooi aangesteld, smeedt een groep van talent en karakter samen tot een eenheid die de wereld versteld doet staan.

Marokko verslaat België (2-0), verslaat Spanje na strafschoppen, verslaat Portugal (1-0) — en staat plotseling in de halve finale. Als eerste Afrikaans land ooit. De wereld kijkt toe. Op de tribunes huilen vaders en moeders. In Amsterdam, Brussel, Rotterdam en Parijs stromen de straten vol.

Achter de schermen telt de FIFA de punten. Na het WK stijgt Marokko naar plek 11 — een sprong die op dat moment ongekend was. Ziyech, Sofyan Amrabat, Achraf Hakimi, Yassine Bounou: het zijn namen geworden die resoneren ver buiten het Afrikaanse continent.

2023–2025: consolideren en verder klimmen

De prestatie van Qatar was geen toevalstreffer. Marokko kwalificeerde zich vlot voor de Afrika Cup, bleef goed presteren en bleef punten sprokkelen. De ranking steeg verder: van 11 naar 9, en uiteindelijk naar 7.

Elke overwinning telde. Een zege op een hooggenoteerde tegenstander levert meer punten op dan ooit tevoren. En met de status die Marokko inmiddels heeft — een land dat iedereen liever niet treft — kwamen ook de sterke tegenstanders vanzelf.

Zeven. Nooit eerder zo hoog.

Marokko vergaarde 1.756,94 FIFA-punten en staat nu boven landen als Nederland (8) en België (9). Het hele Afrikaanse continent kijkt omhoog: Senegal staat 14e, Nigeria 26e, Algerije 28e, Egypte 29e.

Volgens de Marokkaanse bond weerspiegelt de ranking “de enorme ontwikkeling die het nationale voetbal de afgelopen jaren heeft doorgemaakt.” Dat is bescheiden geformuleerd.

Van plek 95 in 2014 naar de mondiale top zeven ruim 10 jaar later. Een van de mooiste verhalen in het mondiale voetbal.