Marokkanen vormen de grootste niet-Europese gemeenschap in België

Drie generaties na de eerste gastarbeiders is de Marokkaanse gemeenschap in België zo diep genaturaliseerd dat standaard migratiestatistieken haar omvang structureel onderschatten. Dat concludeert migratieonderzoeker Hassan Bentaleb in een analyse voor het Migapress Observatory, gebaseerd op het jaarrapport 2026 van Myria, het Belgische federale centrum voor migratie-analyse. Hespress publiceerde de bevindingen.

Van de 359.491 mensen in België met een oorspronkelijk Marokkaanse nationaliteit heeft inmiddels ongeveer 75% de Belgische nationaliteit aangenomen. In absolute aantallen gaat het om zo’n 269.000 mensen. Dat naturalisatiepercentage ligt hoger dan bij Italianen (47%), Fransen (24%) en Nederlanders (21%), en is vergelijkbaar met de Turkse gemeenschap.

Tellen op nationaliteit klopt niet meer

De kern van Bentaleb’s analyse is methodologisch: wie de Marokkaanse aanwezigheid in België meet via het aantal mensen met een Marokkaans paspoort, ziet slechts een fractie van het werkelijke beeld. Wie alleen de niet-genaturaliseerden telt, mist ruim twee derde van de gemeenschap.

Dat heeft gevolgen voor hoe beleidsmakers, media en onderzoekers spreken over “Marokkanen in België”. De gemeenschap is in werkelijkheid groter, ouder en steviger verankerd dan officiële vreemdelingencijfers suggereren. De gemiddelde leeftijd van genaturaliseerde Marokkanen ligt tussen de 43 en 46 jaar, afhankelijk van de regio. De gemeenschap is multigenerationeel, en onder in België geboren Marokkanen ligt het naturalisatiepercentage nog hoger dan het gemiddelde.

Gelijk verdeeld over Vlaanderen en Brussel

Geografisch zijn de genaturaliseerde Marokkanen vrijwel gelijk verdeeld over Vlaanderen en Brussel. Vlaanderen telt 109.153 genaturaliseerde Marokkanen, Brussel 108.879 en Wallonië 50.489. De spreiding weerspiegelt de historische vestigingspatronen: de industriële as van Luik tot Gent, en de stedelijke concentraties in Brussel en Antwerpen.

Gezinshereniging als scharnierpunt

Nieuwe migratie vanuit Marokko naar België is niet gestopt, maar de aard ervan is veranderd. In 2024 kwamen 7.404 Marokkaanse migranten aan in België, goed voor 4% van alle nieuwe aankomsten. Daarmee staat Marokko op de zesde plek als herkomstland onder nieuwe migranten. Het land bezette de tweede positie onder niet-EU-landen voor afgegeven eerste verblijfsvergunningen: 6.586 in 2024, achter Oekraïne (11.699) en voor Turkije (4.995).

De dip in Marokkaanse migratie tussen 2010 en 2013 is direct te herleiden aan de Belgische gezinsherenigingswet van 2011. Die wet verscherpte de inkomensvereisten voor mensen die familieleden wilden laten overkomen. Juist voor Marokkanen raakten deze regels hard, omdat gezinshereniging historisch de belangrijkste migratieroute was.

Beleid stuurt de cijfers

Wat het Myria-rapport zichtbaar maakt: migratiebeleid is direct leesbaar in demografische data. De terugval na 2011, het herstel na 2014, de nieuwe piek in 2024 zijn geen autonome trends maar de directe neerslag van wetgeving en uitvoeringspraktijk. Voor een gemeenschap die voor zo’n groot deel via gezinshereniging is opgebouwd, zijn inkomensgrenzen geen technisch detail maar een demografische hefboom.

België scherpte de inkomensvereisten voor gezinshereniging ook in 2025 opnieuw aan. Zolang dat de variabele blijft, bepaalt niet de bereidheid om te komen hoe snel de gemeenschap groeit, maar de drempel om te mogen blijven.