Marokkaanse rechter eist alimentatie van Belgische vader die in Antwerpen al alles betaalt

Een vader uit de Marokkaanse diaspora in België kreeg in juli 2025 een alimentatievonnis van de rechtbank in Nador, een stad in het noordoosten van Marokko, terwijl een Belgische familierechter in Antwerpen datzelfde al in 2022 had geregeld. Het geval, gerapporteerd door het Marokkaanse nieuwsplatform Hespress, legt een praktisch probleem bloot dat veel Marokkanen in Nederland en België treft: een Europees vonnis is in Marokko juridisch niets waard zolang je het niet officieel hebt laten erkennen.

Wat er precies misging

De man, aangeduid als “A.A.”, is na zijn scheiding samen met zijn ex-vrouw in België blijven wonen. De drie kinderen wonen ook in België en gaan er naar school. De Antwerpse familierechter stelde in 2022 co-ouderschap in: week op week af, kosten delen. Dat systeem werkt in de praktijk al jaren.

Zijn ex-vrouw stapte vervolgens naar de rechtbank in Nador. Die rechtbank legde hem alsnog maandelijks 400 dirham alimentatie per kind op, plus 300 dirham woonkostenbijdrage en 100 dirham voogdijvergoeding, per kind. De Belgische uitspraken lagen op tafel, maar de Marokkaanse rechter behandelde de zaak als een nieuwe kwestie.

Dat kon, omdat het Belgische vonnis nooit officieel was erkend door een Marokkaanse rechtbank. Dat erkenningsproces heet in Marokko “tazjil bil-siyagha al-tanfidhiyya”, de tenuitvoerleggingsverklaring. Zonder die stap bestaat een buitenlands vonnis juridisch niet voor de Marokkaanse rechter.

Twee vonnissen, twee rekeningen

Mohamed Almu, advocaat bij de balie in Rabat, legt het probleem helder uit aan Hespress: “Dit verschil in wetgeving leidt er regelmatig toe dat er nationale vonnissen worden uitgesproken die financiële verplichtingen opleggen die in het woonland al zijn geregeld. Dat plaatst diaspora-leden in een dubbele juridische positie.”

De man zegt nu niet naar Marokko te durven reizen uit angst voor aanhouding.

Onderzoeker Abdelaziz Khalil voegt toe dat de diaspora dit procedurele punt structureel mist: “Velen laten hun buitenlandse vonnissen nooit officieel erkennen in Marokko, en krijgen dan een nieuw vonnis op basis van een zaak die in Marokko wordt aangespannen.” Khalil wijst erop dat veel diaspora-leden procedurele en formele fouten maken die uiteindelijk tot problemen leiden.

Zijn advies is concreet: laat een Europees vonnis over alimentatie, gezag of co-ouderschap zo snel mogelijk officieel erkennen door een Marokkaanse rechtbank. Doe je dat niet, dan loop je het risico dat je ex-partner alsnog naar een Marokkaanse rechter stapt, en die rechter opnieuw begint.