Marokko aan vooravond van cruciale verkiezingen: drie dossiers die alles kunnen kantelen
De Marokkaanse parlementsverkiezingen van 23 september 2026 vallen samen met een van de drukste periodes in het land in jaren. Volgens politieke analisten staat de volgende regering voor de taak om tegelijkertijd het WK 2030, grote infrastructuurprojecten en het autonomievoorstel voor de Westelijke Sahara te managen. De vraag is of de politiek daarvoor klaar is. De Marokkaanse nieuwssite Hespress sprak een aantal experts hierover.
Geen gewone verkiezingen
Mohamed Bentalha Dekkali, hoogleraar politicologie aan de Cadi Ayyad Universiteit, is duidelijk: “De komende fase zal geen verlengstuk zijn van gewoon bestuur.” Volgens hem vereist de overlap tussen diplomatieke, territoriale en ontwikkelingsprioriteiten een regering die beleidscoherentie kan afdwingen en strategische keuzes van de staat omzet in meetbare resultaten.
Dat is een directe kritiek op hoe Marokko coalitieregeringen doorgaans samenstelt: op basis van electorale rekenkunde, niet op basis van de samenhang van verkiezingsprogramma’s zoals gebruikelijk in Nederland.
WK 2030 als deadline
Marokko co-organiseert het WK 2030 samen met Spanje en Portugal. De infrastructuur die daarvoor nodig is, van stadions tot wegen en spoorverbindingen, moet grotendeels klaar zijn vóór het toernooi. De volgende regering krijgt de uitvoering van die projecten in handen.
Abdelghani Serrar, hoogleraar politicologie aan de juridische faculteit in El Jadida, stelt dat dit een “sterke en coherente regeringsmeerderheid” vereist. Zonder die cohesie blijven grote projecten steken in bestuurlijke vertraging.
Sahara-dossier op de achtergrond
Serrar wijst ook op groeiende internationale steun voor het Marokkaanse autonomievoorstel voor de Westelijke Sahara. Op 31 oktober 2025 nam de VN-Veiligheidsraad Resolutie 2797 aan, die volgens Serrar die steun weerspiegelt. De volgende regering moet dat diplomatieke momentum vasthouden en vertalen naar concreet beleid.
Coalitiekritiek is niet nieuw
De huidige coalitie heeft volgens Serrar al laten zien wat “fragiele en hybride allianties” kosten: te weinig politieke samenhang om snel te handelen. Of de verkiezingen van 2026 daar verandering in brengen, hangt af van welke partijen bereid zijn kandidaten te stellen op basis van competentie in plaats van onderhandelingsgewicht.