Lamine Yamal veroordeelt islamofobe gezangen na Spanje–Egypte

Lamine Yamal heeft zich uitgesproken over de islamofobe en racistische leuzen die klonken tijdens de vriendschappelijke interland tussen Spanje en Egypte, meldt Hespress. De achttienjarige aanvaller van La Roja, zelf moslim met Marokkaanse roots, weigerde te zwijgen nadat een deel van de Spaanse aanhang het Egyptische volkslied uitjoelde en gedurende de hele wedstrijd anti-islamleuzen scandeerde.

“Al Hamdoulilah, ik ben moslim”

De leuzen waren primair gericht op de Egyptische spelers, maar Yamal liet weten dat ze hem persoonlijk raakten. “Ik ben moslim, Al Hamdoulilah. Ik weet dat dit niet persoonlijk tegen mij gericht was, maar als moslim blijft dit een gebrek aan respect en iets onacceptabels,” zei hij. De meest gescaneerde slogan, ‘wie niet springt is moslim’, is een variant die al jaren opduikt in Europese stadions en telkens opnieuw voor verontwaardiging zorgt.

Yamal kwalificeerde het gedrag als ignorant en racistisch, en trok een duidelijke grens. “Voetbal is bedoeld om van te genieten en aan te moedigen, niet om mensen te beledigen om wie ze zijn of wat ze geloven.” Hij benadrukte tegelijk dat dit gedrag niet representatief is voor alle Spaanse supporters.

Meer dan een incident

Wat deze uitspraak zwaarder maakt dan een standaard veroordeling, is wie ze doet. Yamal is geen veteraan die zijn loopbaan afsluit met een statement. Hij is het gezicht van een nieuwe generatie La Roja: jong, bicultureel, openlijk gelovig. Dat hij zijn geloof zo direct benoemt in een publieke reactie, is veelbetekenend in een Europees voetballandschap waar moslimspelers hun identiteit nog altijd zorgvuldig doseren.

Het debat over discriminatie in stadions is niet nieuw, maar de bereidheid van een speler van zijn kaliber om er zo direct op in te gaan, geeft het een ander gewicht. Europese voetbalbonden worstelen al jaren met de handhaving van anti-discriminatieregels. Sancties voor clubs waarvan supporters zich schuldig maken aan dergelijk gedrag blijven inconsistent.

Wat nu

Yamal kijkt vooruit naar komende interlands, waaronder het WK, maar zijn uitspraak stelt een vraag die niet verdwijnt: welke verantwoordelijkheid dragen bonden als de RFEF (Spaanse voetbalbond) en UEFA wanneer zulke leuzen klinken in officieel gesanctioneerde wedstrijden? Wederhoor van de RFEF ontbreekt vooralsnog.

Voor de Marokkaans-Nederlandse supporter die Yamal al jaren volgt als een van de eigen jongens, is dit geen verrassing. Hij groeide op in Rocafonda, een volkswijk in Mataró, met een Marokkaanse vader en een Equatoriaal-Guineese moeder. Zijn identiteit was nooit een keuze tussen twee werelden. Dat hij dat nu ook in een persconferentie weigert te verbergen, zegt meer over zijn karakter dan over zijn statistieken.

De vraag is niet of zulke leuzen voorkomen. De vraag is wanneer de instellingen eromheen ophouden te doen alsof het uitzonderingen zijn.