Marokko’s werkloosheid daalde in het eerste kwartaal van 2026 naar 10,8%, op papier dan
Marokko’s werkloosheid daalde in het eerste kwartaal van 2026 naar 10,8 procent, meldt het Haut-Commissariat au Plan (HCP), het officiële Marokkaanse statistiekbureau, op basis van een nieuw arbeidsmarktonderzoek. Dat klinkt als vooruitgang. Maar de methodiek is veranderd, de vergelijkbaarheid met eerdere cijfers is beperkt, en de structurele problemen zijn onveranderd.
Het nieuwe onderzoek, de EMO2026, hanteert voor het eerst de smalle ILO-definitie van werkloosheid: alleen wie actief zoekt én direct beschikbaar is, telt mee. Wie heeft opgegeven of niet direct kan beginnen, valt buiten de statistiek. Dat verklaart deels waarom het cijfer lager uitvalt dan eerdere metingen. Afrobarometer rapporteerde voor Q1 2025 nog een jeugdwerkloosheid van 37,7 procent bij 15-24 jarigen; de EMO2026 komt op 29,2 procent voor dezelfde groep. Beide cijfers zijn van het HCP afgeleid, maar meten niet hetzelfde.
Stad versus platteland
De kloof tussen stad en platteland is groot: 13,5 procent werkloosheid in steden tegenover 6,1 procent op het platteland. Dat klinkt alsof het platteland het beter doet. Maar de Wereldbank legt uit waarom dat beeld vertekend is: seizoensarbeid en zelfvoorzienende landbouw worden als “werkend” geteld, terwijl de inkomensonzekerheid daar structureel hoog blijft.
Diploma’s die niet renderen
De Wereldbank documenteert dat 43 procent van de Marokkaanse universitair afgestudeerden overgediplomeerd is voor hun baan. Wie vanuit Nederland overweegt om tijdelijk in Marokko te werken, stuit op een arbeidsmarkt met te weinig formele banen in de private sector. Marokko heeft jaarlijks circa 240.000 nieuwe banen nodig, terwijl zo’n 350.000 jongeren de arbeidsmarkt betreden. Dat structurele tekort van 110.000 banen per jaar, berekend door de Marokkaanse Liga voor Mensenrechten op basis van HCP-data, verdwijnt niet achter een dalend werkloosheidspercentage.
De EMO2026 vergroot de steekproef van 90.000 naar 135.000 huishoudens en gebruikt de volkstelling van 2024 als nieuwe basis. De cijfers worden daarmee nauwkeuriger. Maar nauwkeuriger meten lost het onderliggende probleem niet op.