Ye mag het land niet in, maar Wilders mocht natuurlijk wel komen

De Britse overheid weigert Kanye West toegang tot het Verenigd Koninkrijk vanwege zijn antisemitische uitspraken. Terecht, zul je zeggen. Maar wie iets langer nadenkt, stuit op een ongemakkelijke vraag: waarom gold diezelfde strengheid nooit voor figuren die moslims, migranten en minderheden jarenlang publiekelijk demoniseerden?

Ye en zijn haatzaaiende retoriek

Ye wordt geweerd. Zijn antisemitische uitlatingen, zijn “Death Con 3 on Jewish people”-tweet, zijn openlijke bewondering voor Hitler, zijn te grof voor de Britse grens. Prima. Haatzaaiende retoriek heeft consequenties, of zou dat moeten hebben.

De standaard die selectief wordt toegepast

Maar waar was die grens toen Geert Wilders in 2009 naar Londen reisde om zijn film Fitna te vertonen in het House of Lords? Wilders vergeleek de Koran met Mein Kampf en noemde de islam “een fascistische ideologie.” Hij werd aanvankelijk geweigerd aan de grens, maar een rechtbank draaide dat besluit terug. Hij mocht toch komen. De Britse staat boog voor politieke druk.

De meetlat ligt niet recht

Het patroon is helder: haatzaaiende retoriek gericht tegen moslims en migranten levert zelden een inreisverbod op. Haatzaaiende retoriek gericht tegen Joden wel. Beide zijn verwerpelijk. Maar de asymmetrische handhaving verraadt welke minderheden de staat beschermt en welke als politiek voer worden beschouwd.

Dat maakt de weigering van Ye niet fout. Het maakt het beleid inconsistent, en inconsistentie in mensenrechtenhandhaving is geen toeval.

Het tegenargument verdient ruimte

Critici wijzen er terecht op dat Wilders politici is, opererend binnen democratische structuren en beschermd door vrijheid van meningsuiting in een politieke context. Ye is een privépersoon zonder democratisch mandaat. Dat onderscheid is reëel. Maar het neutraliseert het probleem niet volledig: de grens tussen politieke retoriek en haatzaai is in beide gevallen meermaals overschreden, en de consequenties bleven ongelijk verdeeld.

Selectieve verontwaardiging beschermt niemand

Zolang Westerse overheden haatzaai bestrijden op basis van wie het doelwit is in plaats van de ernst van de uitspraak, blijft het systeem gebroken. Ye wordt geweerd. Goed. Maar de volgende keer dat een politicus een moskee vergelijkt met een kazerne of vluchtelingen met een invasiemacht, verdient de grens dezelfde strengheid. Wie dat onderscheid niet ziet, begrijpt niet hoe selectieve verontwaardiging werkt als instrument van macht.