Marokko wint altijd: hoe Rabat de spelregels herschrijft

Spaanse media stellen een vraag die in Europese hoofdsteden steeds luider klinkt: hoe slaagt Marokko er keer op keer in diplomatieke conflicten in zijn voordeel te beslechten? Akhbarona publiceert een analyse van columnist Jesús de la Corte in La Razón, die de Marokkaanse aanpak ontleedt als een bewust systeem, geen gelukkig toeval.

Geen reactie, maar regie

Waar veel landen in diplomatieke crises in de verdediging schieten, neemt Marokko het initiatief. Rabat stelt zelf de agenda: wie praat met wie, onder welke voorwaarden en over welke dossiers. De Corte noemt dit “Marokkaans politiek realisme” en wijst op de combinatie van troeven die het Koninkrijk consequent inzet: veiligheidssamenwerking in de strijd tegen terrorisme, controle over migratiestromen richting Europa en een sleutelpositie in energietoevoer vanuit Afrika.

Meerdere meesters dienen

Wat Marokko onderscheidt van regionale concurrenten is de weigering om zich vast te pinnen op één geopolitiek kamp. Rabat onderhoudt gelijktijdig nauwe banden met Washington, Brussel, Beijing en Moskou. Die meervoudige oriëntatie geeft het land onderhandelingsruimte die kleinere of meer ideologisch gebonden staten niet hebben. Het resultaat is zichtbaar in de verschuivende standpunten van grootmachten over de Marokkaanse Sahara, het meest gevoelige soevereiniteitsdossier van het Koninkrijk.

Van onderhandelingspartner naar onmisbare factor

De Corte beschrijft hoe Marokko zich heeft getransformeerd van “onderhandelingspartij” naar wat hij omschrijft als een “moeilijk te omzeilen factor” in elk vraagstuk rond stabiliteit in het Middellandse Zeegebied en het Afrikaanse continent. Die positie is niet vanzelf ontstaan, maar is het product van een koninklijke strategische visie op lange termijn, aldus de columnist.