Marokko herkozen in AU-veiligheidsraad: derde keer in acht jaar
Marokko heeft opnieuw een zetel veroverd in de Raad voor Vrede en Veiligheid van de Afrikaanse Unie (AU), meldt Hespress. Het is de derde keer dat Rabat zitting neemt in dit orgaan sinds de terugkeer tot de AU in 2017, een terugkeer die destijds al als strategische herpositionering werd gelezen.
Niet zomaar een symbolische stoel
Een zetel in de AU-veiligheidsraad is geen erebaantje. Het orgaan coördineert de Afrikaanse respons op gewapende conflicten, terrorisme en politieke instabiliteit. Marokko zat er eerder van 2018 tot 2020 en van 2022 tot 2025. In beide periodes probeerde het koninkrijk, volgens politiek analist Karim Ayech, een werkwijze te vestigen die “helderheid en transparantie in besluitvorming” centraal stelde.
Dat is geen neutrale formulering. De AU-raad heeft een geschiedenis van achterkamerpolitiek en geopolitieke blokkades, waarbij rivaliserende grootmachten elkaar via proxystaten neutraliseren. Marokko’s positie in dat veld is niet zonder spanning: de relatie met Algerije blijft bevroren, en de Sahrawi-kwestie werpt altijd een schaduw over Rabat’s Afrikaanse ambities.
Veiligheid als hefboom voor invloed
Marokko speelt zijn veiligheidskaart bewust. Het land levert troepen aan VN-vredesmissies in Congo en Centraal-Afrika, en huisvest in Rabat het VN-centrum voor terrorismebestrijding. Ayech benadrukt dat het koninkrijk “aanzienlijke expertise op veiligheids- en militair gebied ter beschikking stelt van continentale partners.”
Onderzoeker Bouselhame Issate ziet in de herverkiezing een bredere bevestiging: “Dit weerspiegelt het vertrouwen van alle actoren binnen de Afrikaanse Unie.” Dat klinkt diplomatiek, maar het is ook een signaal richting Algiers, dat Marokko’s AU-rol al jaren probeert te ondergraven.
Pijpleidingen en Sahelstaten
Naast veiligheid zet Marokko in op economische diplomatie als onderdeel van zijn continentale strategie. Twee projecten staan centraal: de trans-Afrikaanse gaspijpleiding langs de Atlantische kust, en het initiatief om landlocked Sahelstaten als Mali, Niger en Burkina Faso toegang te geven tot de Atlantische Oceaan. Beide projecten positioneren Marokko als onmisbare schakel in de Afrikaanse infrastructuur van de toekomst.
Het is een aanpak die past in de bredere visie van Mohammed VI: zachte macht via concrete projecten, niet via ideologische retoriek. Of die aanpak duurzaam vruchten afwerpt, hangt af van de vraag of Marokko zijn diplomatieke meerderheid kan vasthouden in een AU die steeds meer het toneel is van concurrentie tussen Westerse mogendheden, Rusland, China en Turkije.
Wat er nu op het spel staat
Het nieuwe mandaat begint op een moment dat de Sahel verder destabiliseert en jihadistische netwerken zich uitbreiden richting kustlanden. Voor Marokko is de raadszetel geen doel op zich, maar een instrument. Wie dat instrument beheerst, bepaalt mede de agenda voor veiligheid op een continent dat de komende decennia steeds geopolitieker bevochten wordt.